Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Η ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ


Οσο περνάει ο καιρός και συνειδητοποιούμε το βάθος της τρύπας στην οποία βρισκόμαστε, καταλαβαίνουμε ότι θα δυσκολευτούμε πολύ να γλιτώσουμε. Επειδή αυτήν τη φορά δεν έχουμε κάποιον εχθρό να μας ενώνει, θα πρέπει να ξεπεράσουμε τους κακούς εαυτούς μας για να βγούμε νικητές. Εμείς πρέπει να συμφωνήσουμε μεταξύ μας αν θα δεχθούμε τις προτεινόμενες λύσεις, εμείς θα υποστούμε τις θυσίες, εμείς θα πρέπει να αντέξουμε τους αγώνες - χωρίς να διαλυθούμε επειδή δεν μας ενώνει η οργή εναντίον κάποιου κατακτητή ή ντόπιου «εκπροσώπου» του. Οσο και αν προσπαθούν κάποιοι να καθοδηγήσουν τη σημερινή μας περιπέτεια στα γνωστά πλαίσια τού «εμείς οι καλοί εναντίον των κακών άλλων», η αλήθεια είναι ότι αυτήν τη φορά είμαστε όλοι στο ίδιο στρατόπεδο: όλοι είμαστε αδικημένοι που βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τα χρέη δεκαετιών, όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο, να θέσουμε τη χώρα μας σε νέες βάσεις οι οποίες θα συγκρατούν ό, τι καλό υπάρχει σήμερα και θα το συνδέσουν με ό, τι καλύτερο μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Οταν παρακολουθούμε τις δηλώσεις και τις συμπεριφορές των πολιτικών, των συνδικαλιστών αλλά και πολλών πολιτών τον τελευταίο καιρό, μας δημιουργείται η εντύπωση ότι είμαστε σε πόλεμο μεταξύ μας: ότι για όλα φταίει αυτή η κυβέρνηση ή η προηγούμενη, αυτή η ομάδα ή κάποια άλλη, οι δημόσιοι υπάλληλοι ή οι επιχειρηματίες κ. ο. κ. Αυτή τη νοοτροπία ανέδειξε για άλλη μια φορά η συνάντηση των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια την προηγούμενη εβδομάδα. Ενώ ο Πρόεδρος ζήτησε εθνική ομοψυχία εν όψει του κινδύνου να μην επιτευχθεί συμφωνία με τους δανειστές μας για την πέμπτη δόση του δανείου μας, κάθε αρχηγός εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να δείξει πόσο καλύτερο είναι το δικό του κόμμα από τα άλλα. Και οι δανειστές, που απαιτούσαν να συναινέσει η Νέα Δημοκρατία με την κυβέρνηση, τώρα περιμένουν με αγωνία να δουν αν το ΠΑΣΟΚ θα πετύχει συμφωνία με τον εαυτό του. Αναμένεται ότι τα έκτακτα μέτρα για το 2011 και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, τα οποία συμφωνήθηκαν προχθές με την τρόικα, θα προκαλέσουν έντονες διαφωνίες στο Υπουργικό Συμβούλιο και την Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Επανειλημμένως έχουμε δει στην ελληνική Ιστορία ότι όταν αντιμετωπίζουμε κοινό εχθρό, και έχουμε έναν ηγέτη που μας εμψυχώνει, ενωνόμαστε και πετυχαίνουμε τα ακατόρθωτα. Τις μεγαλύτερες νίκες τις πετύχαμε όταν μπορέσαμε να συνδέσουμε το δικό μας συμφέρον με αυτό των ισχυρότερων συμμάχων μας. Οταν ο εχθρός εκλείψει, όμως, τρωγόμαστε μεταξύ μας έως ότου ο ένας επιβληθεί του άλλου - και όποτε μπορούμε εκμεταλλευόμαστε τους ξένους συμμάχους για να πετύχουμε τους εσωτερικούς στόχους μας. Αμέτρητες τραγωδίες γεννήθηκαν από τις εμφύλιες διαφωνίες μας και ακόμη δεν μάθαμε να τις αποφεύγουμε.
Αφού, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να παραμείνει «αντιμνημονιακός» πόλος της πολιτικής, και ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε ότι συνεχίζει υπερήφανος και μόνος τις προσπάθειες να πετύχει συμφωνία με τους δανειστές, και ενώ ένα διογκούμενο πλήθος οργισμένων αμφισβητεί ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα, η αγωνία για συναίνεση μεταφέρθηκε στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ... Είτε φταίει ο Παπανδρέου που δεν ενημερώνει τους βουλευτές του για τις μεγάλες αποφάσεις, είτε φταίνε τα στελέχη που δεν πιέζουν στην ώρα τους να μάθουν, είναι απίστευτο ότι ακόμη και μέσα στο κυβερνών κόμμα αισθάνονται ότι έχουν την πολυτέλεια να διαφωνούν μεταξύ τους. Με τέτοια τακτική και τέτοια νοοτροπία, πώς θα πείσουν τους πολίτες για την ανάγκη της δημοσιονομικής προσαρμογής και των άλλων σκληρών μέτρων; Οταν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σύσσωμη η Αριστερά αμφισβητεί τη σημερινή πορεία, πώς θα ενθαρρυνθεί ο κόσμος με το μήνυμα ότι οι θυσίες θα οδηγήσουν στη σωτηρία;
Λίγοι φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι δεν υπάρχουν διλήμματα, άρα δεν υπάρχει χώρος μεγάλων διαφωνιών. Κανένα κόμμα δεν θέλει την έξοδο από την Ευρωζώνη και επιστροφή στη δραχμή, κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι αν παύαμε τις πληρωμές στους δανειστές δεν θα κατέρρεε η οικονομία και μαζί της η κοινωνία. Ποιος πιστεύει ότι οι πολιτικοί μπορούν να αγνοήσουν την οργή των ψηφοφόρων και να μην προσπαθήσουν να τους δώσουν ελπίδα για το μέλλον; Προς τι όλη η φασαρία λοιπόν; Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ακόμη ότι ο λαός θα βγει κερδισμένος από μια κατάρρευση της κοινωνίας. Αν το πιστεύουν, ας το πουν
ΠΗΓΗhttp://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_2_05/06/2011_1295430

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου