Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Ή ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΟΥΜΕ


Όλοι ομιλούν για τη μεγάλη κρίση, που διέρχεται η ελληνική οικονομία. Κι όλοι εύχονται να περάσει  γρήγορα ωσάν να ήταν κάποια γρίπη! Αυτό που υφιστάμεθα ως κοινωνία δεν είναι κρίση. Και τούτο διότι η λέξη κρίση εμπεριέχει την έννοια του εφήμερου, του προσωρινού. Αυτό, όμως, δεν ισχύει. Τούτο που ισχύει είναι ότι κατέρρευσε το μοντέλο ζωής, που είχαμε οικοδομήσει με δανεικά τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτοί  που πιστεύουν ότι η «κρίση» θα ξεπεραστεί σε κάποιο διάστημα και θα μπορέσουμε να επιστρέψουμε στη γνωστή ευδαιμονία με δανεικά, πλανώνται πλάνην οικτρά. Ακόμα κι αν μπορούμε να δανειζόμαστε τα επόμενα χρόνια, αυτό δεν σημαίνει ότι θα υπάρχουν περίσσια για να πέφτουν στην κατανάλωση, για να δίνονται στους αγρότες, που κλείνουν τους δρόμους με τα τρακτέρ, να γίνονται προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων ή να αυξάνονται τα λαμόγια και οι επιτήδειοι προμηθευτές του Δημοσίου. Τα μέτρα που θα ληφθούν θα είναι μόνιμα
. Και η χήνα με τα χρυσά αυγά, που νομίζαμε ότι είναι το κράτος επί 30 χρόνια, ψόψησε. Ο μόνος τρόπος να ξαναγνωρίσουμε ανάπτυξη στον τόπο μας είναι μέσα από την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, που δεν θα εξαρτάται από το Δημόσιο, και μέσα από τη δημιουργία πλούτου. Για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται να επιστρέψουμε στις παραδοσιακές αξίες. Στην αναζήτηση της μόρφωσης, στη δημιουργικότητα, την εργασία. Όλα αυτά που έχουμε εγκαταλείψει εδώ και δεκαετίες, με αποτέλεσμα να έχουμε φθάσει στο σημείο να μην παράγουμε το παραμικρό, θα είναι η μοναδική μας διέξοδος στο εγγύς και στο απώτερο μέλλον.
Για να καταστεί όμως εφικτό, πρέπει να αλλάξουμε συνολικά νοοτροπία. Να μην τα περιμένουμε όλα από το κράτος. Να μην θεωρούμε ότι υπάρχουν «κεκτημένα» και βολέματα. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα του διεστραμμένου τρόπου σκέψης, που επικράτησε τα τελευταία 30 χρόνια  Το 1981, η Ελλάδα ήταν αυτάρκης σε παραγωγή τροφίμων. Οι αγρότες παρήγαγαν για την αγορά και τον καταναλωτή. Από το 1981, οι επιδοτήσεις προκάλεσαν μια στρεβλή κι άκρως διεφθαρμένη άποψη, που επικράτησε στους αγρότες. Απέκτησαν μια ιδιότυπη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Κι έπαψαν να παράγουν για τον καταναλωτή αλλά παρήγαγαν, κατά βάση άχρηστα προϊόντα, που ταέθαβαν στις αλήστου μνήμης χωματερές, για να παίρνουν τις πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις, που τις σπαταλούσαν σε μια ιδιότυπη συβαρίτικη συμπεριφορά, τζόγος, μπουζούκια, ρωσίδες. Ενώ, ταυτόχρονα, η Ελλάδα για να τραφεί άρχισε να εισάγει μαζικά τρόφιμα από το εξωτερικό. Μέχρι πατάτες από την Αίγυπτο, λεμόνια από το Ισραήλ, ντομάτες από την Τουρκία κοκ.
Άλλο μείζον παράδειγμα: Η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων, με την αλόγιστη κι επικίνδυνη πολιτική όλων των κυβερνήσεων, εκτοξεύθηκε – για πελατειακούς και μόνον λόγους – στο ιλιγγιώδες ποσό των 30 δις ευρώ, ενώ το ανάλογο ποσό στην Ευρώπη είναι 15 δισ ευρώ το χρόνο για μια χώρα, όπως η Ελλάδα. Κι αυτός είναι ο λόγος, που σήμερα υποφέρουμε και αναζητούμε σκληρούς τρόπους περιορισμού αυτής της μεγάλης δαπάνης.Μπορούμε τώρα να αλλάξουμε και να προσαρμοσθούμε στη νέα πραγματικότητα; Αν τα καταφέρουμε θα εισέλθουμε σε μια νέα δύσκολη, αλλά παραγωγική φάση. Αν όχι, τότε θα εγκλωβιστούμε στον φαύλο κύκλο της ύφεσης και της υπανάπτυξης.
 ΠΗΓΗ http://www.aixmi.gr/index.php/tha-allaksoume-h-tha-katarrefsoum/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου